MILOSAO

VARRMIHËSI IM ANONIM

22:11 - 07.07.19 Gazeta Shqiptare

Këmbët e këputura u ngjeshën mirë pas truallit të shkrifët duke ngecur në vend ecjen time të plakur nga mendimet e fantazitë të heshtura gjer në palcë para një grope të lënë hapur si kujtim keqndjellës. Po, pikërisht një gropë e hapur, forma e së cilës të krijonte përshtypjen se ishte hapur nga një varrmihës profesionist.
Prek kafkën time të veshur me mish, lëkurë e flokë njeriu. Rrjedhimisht, për fat të mirë a të keq, unë jam një qenie e gjallë që shndërrohet në një mbeturinë të pajetë.
Dallga e mendimeve drejtohet sërish nga bregu anonim i varrmihësit.
Fillova të mendoj se kë do të kisha unë të tillë. Kush do të jetë vallë ai?



Mbase mund të jetë një familjar i imi i përlotur pafundësisht dhe i gatshëm për ta mbushur me dhé gropën e hapur për trupin tim të ftohtë. Po ashtu mund të jetë një varrmihës profesionist, që me lutjet e përshpirtshme të kortezhit mortor mallkon fatin e tij të pafat. Për t’u dhënë më tepër jetë fëmijëve të tij, ai vazhdimisht legjitimon vdekjen, largësinë, ftohtësinë mes së gjallës dhe të pajetës, duke i ndarë përfundimisht të pajetët nga drita jetëdhënëse e diellit…
Një udhëtar zemërmirë mund të ketë gjithashtu shortin e padëshiruar të varrmihësit tim.
Por nuk mbaron me kaq lista hipotetike e varrmihësve të mi.
Mund të jetë edhe një kafshë, dukuri a send, një qyqe vajplasur që nuk di si ta mbrojë trupin tim të akullt e të palvizshëm.Dhe lista e tyre vazhdon më tej me një rrufe të vonuar, me një rrebesh shiu të rrëmbyer a me një të rënë bore të papritur.
Kësisoj, e lodhur nga parashikimet e çuditshme buzë gropës së hapur, e mbylla monologun e trishtë me një kryefjalë po të tillë:
“Me ose pa jetë, do më duhet një varrmihës mua, mishit të gjallë të quajtur rastësisht njeri”.
2003

Shfaq Komentet (0)

Shkruaj nje koment

Adresa juaj email s’do të bëhet publike. Fushat e domosdoshme janë shënuar me një *

* *